Seroczyn – cerkiew pounicka, obecnie opuszczona

Seroczyn - kościół drewniany

Historia:

Historia cerkwi nie jest pewna, wiele źródeł podaje odmienne dane.
Dawna cerkiew unicka została zbudowana w 1670 roku z fundacji wojewody podlaskiego, Zbigniewa Ossolińskiego. Nie wiadomo, czy pod koniec XVIII wieku lub na początku XIX Stanisław Ossoliński sfinansował wzniesienie nowej cerkwi, czy odremontował starą. Podobnie, w latach 1848-49 cerkiew została gruntownie wyremontowana bądź zbudowana od nowa w przez Ludwika Górskiego i jego żonę Paulinę z Krasińskich. Wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875 parafia seroczyńska przymusowo przeszła do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W 1878 gruntownie remontowana. Po I wojnie światowej i odzyskaniu niepodległości przez Polskę majątek parafii prawosławnej w Seroczynie znalazł się pod zarządem państwowym, zaś w grudniu 1918, na mocy rozporządzenia rzymskokatolickiego biskupa podlaskiego Henryka Przeździeckiego przekazany miejscowej społeczności katolickiej. Od momentu wybudowania nowego murowanego kościoła w 1993 roku stara cerkiew niszczeje stojąc pusta. 

 

Konstrukcja zewnętrzna:

Dawna cerkiew drewniana, konstrukcji zrębowej, wzmocniona lisicami, pionowo oszalowana. Dwudzielna. Orientowana. Prezbiterium węższe od nawy, zamknięte prostokątnie. Pomiędzy nawą a prezbiterium znajdują się dwa pomieszczenia – skarbczyk i zakrystia. Nad nimi ulokowano loże kolatorskie, otwarte do środka. Cerkiew nakryta jest blaszanym dachem jednokalenicowym, pięciopołaciowym, tworzącym spory okap za skarbczykiem. Nad zakrystią blaszany dach pulpitowy. 

 

Wnętrze:

Obecnie jest zamknięte na głucho i puste. Całość nakryta jest stropem płaskim. Od frontu ustawiony chór muzyczny, wsparty na dwóch słupach. Wyposażenie pochodzące z XVIII wieku przeniesiono do nowego, murowanego kościoła: trzy ołtarze (główny i dwa boczne). W środku pozostała ambona i (prawdopodobnie) prospekt organowy. 

Ciekawostka:

Skarbiec Mazowiecki przytacza ciekawe szczegóły z historii cerkwi i zdarzeń towarzyszących zmianom obrządku:
„Z ich inicjatywy w 1849 r. cerkiew w Seroczynie zostaje poddana renowacji. Dziś nie wiemy czy została ona gruntownie przebudowana czy wzniesiona od nowa. W tym czasie proboszczem był tu ks. Nikon Dyakowski, który z własnej inicjatywy zaczął latynizować obrządek. Zakupił organy, używał monstrancji i dzwonka, odprawiał różaniec i koronki, a wnętrze cerkwi upodobnił do kościelnego. W 1867 r. został on usunięty przez władze carskie za niesubordynację i zesłany w głąb Rosji. Jego następca usunął jedynie organy pozostawiając kościelny wystrój. W 1875 r. cerkiew zamieniono na prawosławną, a trzy lata później jej wnętrze urządzono w duchu prawosławia, usuwając poprzednie wyposażenie. Pod koniec 1918 r. cerkiew została przekazana przez siedleckiego biskupa łacińskiego rzymokatolikom. Urządzono w niej kościół filialny parafii w Sterdyni. W grudniu 1922 r. erygowano tu samodzielną parafię.”

Galeria:

Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  Seroczyn - kościół drewniany  

Lokalizacja:

Wieś w pow. sokołowskim, gm. Sterdyń,
52°33’56.19″N,                         22°20’41.43″E
GLat = 52.565608333333,        GLng = 22.344841666667
Follow me

Paweł Mazurkiewicz

PhD student in Collegium MISDoMP at University of Warsaw
Psycholog i biolog z wykształcenia. Hobbystycznie podróżnik i fotograf, eksplorujący głównie Polskie zabytki i przyrodę. Specjalizuje się w drewnianej architekturze sakralnej. Od wielu lat fotografuje i zbiera informacje o ciekawych obiektach z całej Polski - obecnie także na potrzeby niniejszej strony oraz powstającego albumu fotograficznego poświęconego drewnianym obiektom architektury sakralnej województwa mazowieckiego.
Follow me

Latest posts by Paweł Mazurkiewicz (see all)

Dodaj komentarz

Free Google Page Rank